„Wynegocjowany traktat był niewątpliwie sukcesem dyplomacji rosyjskiej. Posłowie litewscy przybyli do Moskwy, a więc uznali większe „dostojeństwo" państwa rosyjskiego. Odzyskano prawie wszystkie ziemie zagarnięte w ostatniej kampanii przez Litwę, na granicy zachodniej zaś uzyskiwano pięć lat pożądanego spokoju. Poświęcano jedynie kilku bojarów, którzy dostali się do niewoli litewskiej, ale i tak ich życiu nie zagrażało poważniejsze niebezpieczeństwo. W państwie moskiewskim znajdowało się bowiem wielu żołnierzy przeciwnika wziętych w niewolę, którzy nie pochodzili wprawdzie z wielkich, możnowładczych rodów, mogli przecież z powodzeniem spełniać rolę zakładników. Moskwa mogła teraz spokojnie skoncentrować swoje wojska na granicy południowej, a jej dyplomaci szukać możliwości współdziałania z nimi w dziele likwidacji chanatu kazańskiego. Wprawdzie niebezpieczniejszy był inny spadkobierca dziedzictwa Złotej Ordy — chanat krymski, jednakże w tym wypadku utrzymywała się równowaga sił. Doświadczenie polityczne nakazywało więc raczej wykorzystywać istniejące szanse rozwiązań pokojowych, a nie wdawać się w konflikt zbrojny, którego wyniku nie dało się przewidzieć. Pod tym względem Kazań był kąskiem znacznie łatwiejszym do spożycia.“(14)