„To normalne. Z biegiem czasu — a odnosi się to nie tylko do podróżowania, lecz w ogóle do życia, zwłaszcza gdy jest ono gęste i szybkie — nowe doświadczenia wymazują stopniowo z naszej pamięci to wszystko, co kiedyś wydawało się niezniszczalne, niezapomniane, najważniejsze. Dlatego osoby przezorne i ciekawe samych siebie prowadzą często od najmłodszych lat dziennik, zwany dawniej pamiętnikiem. Do czego, mówiąc nawiasem, gorąco Was namawiam. Historia składa się nie tylko z wielkich wydarzeń, o których potem trzeba się uczyć w szkole. Składa się przede wszystkim z codziennego życia zwykłych ludzi. Wystarczy przerzucić własny dziennik sprzed trzech lat, aby się zorientować, jak zawodna jest ludzka pamięć, jak niewiele zdarzeń i wspomnień przechowuje na zawsze. A poza tym — skąd mianowicie historycy za sto lat mieliby wiedzieć, o czym myśleli i marzyli Polacy na własny, wyłącznie własny użytek
No tak. Ale z tego, co napisałem, mogłoby wynikać, że podróżowanie nie ma wielkiego sensu, bo i tak wszystko to się potem plącze i gubi w niepamięci. Otóż wcale tak nie sądzę, jednak takie pytania są zawsze trochę kłopotliwe. Co naprawdę ważnego wynikło z potopu moich wrażeń, z tysiąca zabawnych, niekiedy niebezpiecznych przygód, z owych 36 milionów minut, jakie spędziłem poza granicami ojczystego kraju Młodzi czytelnicy często zadają mi takie pytanie w listach i na spotkaniach. Co gorsza, domagają się również rady co zrobić, żeby tyle i tak daleko podróżować“(9)