„Rozpakowując znów swe rzeczy (torba zamknięta była na kłódkę) Leon Wachicki zauważył, że kluczyk od neseseru obraca się w zamku, jakby o nic nie zahaczając. Ale kiedy odsunął chromowany krążek, malutka klapa odskoczyła sama. Było to jakieś niewspółmierne z ceną, jaką zapłacił za neseser, i nie licowało z powagą sklepu, w którym go nabył. Kluczyk w dalszym ciągu obracał się w zamku o nic nie zahaczając.
Wtem zabrzęczał telefon. To odezwała się warszawska centrala Wagons Lits Cook, mieszcząca się akurat na parterze Bristolu, niemal dokładnie pod jego nogami. Centrala, a właściwie dawniejszy kolega urzędnik powiadamiał, że na imię Leona nadszedł list z Częstochowy. Skrupulatny adwokat snadż działał i miał coś napiętego. Wachicki odłożył słuchawkę, a potem znowu ją zdjął. Połączył się z międzymiastową. Chciał rozmawiać z doktorem Nadhorodeckim we Włocławku, ale niestety nie pamiętał jego numeru — tak powiedział telefonistce. Czy droga panna nie mogłaby go poinformować... Doktor Nadhorodecki, proszę pani! Dziękuję... Słucham
— Czy to dentysta, proszę pana — odezwał się po cnwili metalowy dziewczęcy głosik.
— Nie wiem na pewno. Wiem tylko, że się do niego mówi panie doktorze.“(2)