„Literatura wiele znaczyła w moim młodzieńczym życiu. Bliskich mi poetów znałem na pamięć. Ale brak mi było śmiałości, aby recytować ich utwory. Tu, w mieście rodzinnym Stalina, po raz pierwszy przełamałem w sobie to zahamowanie. Nie wiem, jak to się stało, że znalazłem się na podium i mówiłem Jego poemat historiozoficzny „Rafael Eristawi".
Cierpieniem ludu roboczego Do łez poruszony Ze skargą zwracał się ku niebu Ofiarę z siebie uczyniwszy.
A kiedy naród czuł się szczęśliwy Natchniony grał na lirze Jak anioł zstępując z nieba.
Ktoś ściskał mi dłonie, ktoś mnie obejmował. Gratulacjom, słowom uznania nie było końca. Ten i ów z mieszkańców Gori ciągnął mnie ku swemu domostwu, aby ugościć winem. Jak mogłem, tak się wymawiałem, bo przecież byliśmy w grupie, czekał nas wspólny powrót do Tbilisi.
Zmierzchało, gdy znaleźliśmy się na stacji. Przyszło nam wracać pociągiem, bo ciężarówki które nas przywiozły, powróciły do baz. Po emocjach całego dnia dostrzegłem, że Gori jest otoczone wojskiem. Na zboczach gór, u wylotu dolin, nad brzegiem Kury widziałem czołgi i transportery opancerzone. A kiedy „clektryczka" sunęła ku Tbilisi, nie opodal torów widziałem, jak biwakowali żołnierze uzbeccy. Nic miałem pojęcia, czemu służy taka koncentracja wojska.“(7)