„Klacz odzyskała swe siły. Płomienie nieco przypaliły jej sierść, ą rozlegające się dokoła krzyki, do których nie była
przyzwyczajona, podnieciły ją do tego stopnia, że Billot musiał powstrzymywać z całej siły jej pęd, w obawie stratowania licznych gapiów, którzy stali przed bramami, lub też nie mniej licznych ciekawskich, wybiegających z bram i podążających w stronę rogatek.
Billot z trudem dobrnął do bulwaru, kierując klacz raz na prawo, kiedy indziej na lewo, ale tu był zmuszony się zatrzymać.
Otóż od Bastylii w stronę GardeMeuble przeciągał pochód. W owych czasach te dwa punkty stanowiły niejako dwie kamienne zapory, zamykające pierścień, który otaczał Paryż z obu stron.
Przed pochodem wypełniającym cały bulwar niesiono nosze, na których spoczywały dwa popiersia jedno przesłonięte żałobną krepą, drugie przybrane wieńcem. Popiersie przesłonięte krepą wyobrażało Neckera, a więc ministra, który nie tyle wpadł w niełaskę, co raczej został usunięty, a to drugie, uwieńczone kwiatami, było popiersiem księcia Orleanu, który odważnie stanął na dworze królewskim po stronie ekonomisty z Genewy.
Billot zasięgnął informacji, co oznacza ten pochód, na co usłyszał w odpowiedzi, że jest to hołd, jaki lud Paryża oddaje Neckerowi i jego obrońcy.“(4)