„— Ojcze Tanguy — powiedział Gauguin — przyprowadziłem mojego przyjaciela, Vincenta van Gogh.
I Jest żarliwym komunardem.
— Cieszę się, że widzę pana w moim sklepie — i odparł Tanguy miękkim, kobiecym niemal głosem.
Był to niski człowiek o tęgiej twarzy i wiernych, melancholijnych, psich oczach. Nosił kapelusz słomI kowy z szerokim rondem, nasunięty głęboko na czoło. Miał krótkie ramiona, grube ręce i szorstką bro dę. Prawe oko było znacznie mniejsze od lewego.
— Doprawdy jest pan komunardem, Monsieur Van I, Gogh — spytał nieśmiało.
( — Nie wiem, co pan przez komunizm rozumie, ojcze Tanguy. Uważam, że każdy powinien pracować I tyle, ile może, i to w zawodzie, który mu najbardziej , odpowiada. W zamian ma dostawać wszystko, co po trzebne do życia.
i Szkolą powszechna.
— Nic prostszego jak to — parsknął Gauguin.
— Ach, Paul — westchnął ojciec Tanguy — ty przecież byłeś na giełdzie. Pieniądz robi z człowieka zwierzę, prawda
— Pieniądz lub brak pieniądza.
— Nie, brak pieniądza nigdy. Chyba brak jadła i tego, co najniezbędniejsze do życia.
— Całkiem słusznie, ojcze Tanguy — przytaknął Vincent.
— Nasz przyjaciel Paul — rzekł Tanguy — gardzi ludźmi, którzy robią pieniądze, i gardzi nami, ponieważ tego nie potrafimy. Ale ja wolę należeć do tych ostatnich. Człowiek, który wydaje dziennie więcej niż pięćdziesiąt centymów, jest łajdakiem.“(3)