„— Ile razy słyszę, że Tay Tay kopie doły, sam jakby dostaję gorączki — rzekł Will. — Ale jak tylko tam pojadę i posiedzę w tym słońcu, zaraz mnie całkiem odchodzi ochota. Co prawda, wcale bym się nie obraził, gdybym gdzie znalazŁ^ złoto. Bo tutaj tak coś wygląda, że nie ma wielkich widoków na utrzymanie się z pracy w fabryce. Chyba że coś z tym zrobimy.
Will obrócił się i wskazał przez okno ciemną bryłę przędzalni bawełny. W olbrzymim budynku nie płonęło ani jedno światło, ale stojące przed wejściem uliczne latarnie łukowe powlekały cienkim pokostem żółtawego blasku obrośnięte bluszczem mury.
— A kiedy ta tkalnia znowu ruszy — zapytał Pluto.
— Nigdy — odparł z niechęcią Will. — Nigdy, jeżeli .» jej sami nie uruchomimy.
—Ale co to się stało Dlaczego stoi Will pochylił się w krześle.
— Któregoś dnia sami tam wejdziemy i włączymy t prąd — powiedział zwolna. — Tak zrobimy, jeżeli
kompania nie uruchomi niedługo fabryki. Półtora roku temu obcięli płace do dolara dziesięć, a kiedyśmy zrobili o to piekło, zamknęli prąd i wyrzucili nas. Ale mimo to dalej ściągają czynsz za te cholerne prewety, w których musimy mieszkać. Teraz już wiesz, dlaczego sami uruchomimy fabrykę, co
— Przecież inne przędzalnie w Dolinie pracują — powiedział Pluto. — Jakeśmy dzisiaj jechali z Augusty, minęliśmy ze sześć oświetlonych fabryk. Może i tę niedługo puszczą w ruch.“(10)