W niewesołych nastrojach wracamy

„W niewesołych nastrojach wracamy do koszar. Podchodzę do stojącego przed blokiem sierżanta Basty. Podsuwam pudełko mew i mówię konfidencjonalnym tonem jak do starego znajomego
— Proszę spojrzeć, panie sierżancie, co ze mną zrobili. Jak ja teraz wyglądam!
Oczekuję choćby kilku zdawkowych słów współczucia,
a tymczasem...
— Czy wyście całkiem ocipieli — wrzeszczy ku memu zdumieniu grzeczny i towarzyski do niedawna sierżant. — Myślicie, że tu freblówka dla dzieci, a ja wasza niańka, której się można wypłakać i wysmarkać do fartucha Tu jest wojsko! Wooojsko, powtarzam! Rekrut, baczność, w tył zwrot i odmaszerować!
W jednej chwili prysły wszelkie złudzenia. Pojąłem, że w mundurze stałem się dla pana sierżanta tylko zwykłym rekrutem. Nie będzie żadnej sielanki, i to na pewno.
Dowódcą mojego plutonu został porucznik Ukleja, ale tak naprawdę, to rządził nami plutonowy, popularny Tomek. Fantastyczny stróż porządku koszarowego i wielbiciel broni.
W tym miejscu czas wyjaśnić, że pierwsza kompania grupowała wyłącznie przyszłych elewów Szkoły Podchorążych Piechoty. W pozostałych kompaniach przemieszano kandydatów prawie do wszystkich podchorążówek służby zawodowej, a więc artylerii, broni pancernych, kawalerii, lotnictwa, łączności i saperów. Nie było w Różanie tylko służby medycznej ani marynarzy.“(1)